Klasdag. DE dag waarin je je klasgenoten leert kennen. Je gaat bowlen, muurklimmen, kajakken,…wat dan ook. Gewoon een of andere groepsactiviteit afgesloten door een groepsmaaltijd in het een of andere restaurant. Nu: hoe doe je dat wanneer een van je klasgenoten in een revalidatiecentrum op 30 km afstand zit en dus niet gemakkelijk te betrekken is bij de activiteiten? Simpel: je fietst er (de hele 30 km ) gewoon naar toe!  …arme klas.

Kijk het zit zo dat ik, doordat ik de lessen via de webcam volg, de klas niet echt ken. Ik ben 1 september dan wel naar m’n thuisschool gegaan maar na de korte voorstellingen (ik ben…heb…zussen/broers en als hobby…ik) heb je toch niet het gevoel dat je iedereen kent. Dus misschien was het van de leerkracht wel een goed idee om naar hier te komen en eens fatsoendelijk kennis te komen maken. Maar toch…ik ken geen kat en tjah…alleszins het belooft een spannend dagje te worden! Hier gaan we…

11.00: de klas kan ieder moment aankomen. Ik rijd met Nathalie (de psychologe van hier) richting clubhuis. Hier zijn de biljard- en voetbaltafels aan de kant geschoven zodat de klas plaats heeft om te eten. Maar dat is pas voor straks. Nathalie gaat eerst een rondleiding geven en wat over Pulderbos vertellen.

11.15: hmm ze zijn laat.

11.30: ik rol verveeld (en nog steeds alleen) naar de viskesbak om nog geen twee minuten later terug te gaan naar Nathalie. (Hoe saai is visstaren dan ook niet?)

11.45: Jezus, man! Heb ik mij van datum vergist?

12.00: Nathalie:”Ze zijn er.” En inderdaad door de raam zie ik een 20-tal fietsers aan komen rijden. Naar’t schijnt hadden ze de gebruikelijke platte banden, afliggende kettingen,…niet mislopen. (Er was er zelfs een van haar fiets getotterd.) Swat, vermits het al zo laat is, besluit ik om toch maar in de leefgroep te gaan middageten. Ik heb een eetstukje en het is nogal ongemakkelijk om ineens bij een nieuwe klas te  zitten en al die vragende blikken  onder ogen zien te komen. ( wat heeft die aan haar hand zitten? )

13.00: Met mijn middagmaal achter de kiezen en mijn gemoed tot in mijn schoenen ( ook, zo erg was het niet maar het klinkt wel goed he, vind je niet: kiezen-schoenen ), vertrek ik naar het clubhuis. Nu zijn het groepsactiviteiten: een originele klasfoto, 10 verschillende schoenmaten verzamelen, een adressenlijst en nog vele andere. Tja, misschien wel leuk voor de klas maar, bij gebrek aan klaskennis, niet zo simpel voor mij. Soms eens een ja-knikje, dan eens een nee-schudsel of een mondhoek- omhoogkrul… Amai, nu ik er bij nadenk: ik moet echt een verpletterende indruk hebben nagelaten!

14.00: bijna tijd om te vertrekken. We passeren nog even langs mijn kamer en eindelijk, eindelijk komt er een beetje-fatsoenlijk gesprek op gang. Ze vragen hoe lang ik nog in Pulderbos moet blijven, of ik daarna terugkom naar OLVE en nog wat in dat gerne. Dat ligt me beter. Het enige probleem is dat niet iedereen in mijn kamer past waardoor ongeveer de helft niets heeft gehoord en me nu dus nog steeds ziet als ‘die ene stille in ne rolstoel’. … Geen al te geweldige bijnaam als je het mij vraagt.

Ach ja, het merendeel kent me toch al een beetje. We zien wel wat volgt. Haha! En als je dan bedenkt dat de klas nu nog een dikke twee uur moet terug rijden, moet ik toegeven dat ik nog niets te klagen heb.

… Amai, dat was een lang dagboekfragmentje.Ha!

De mazzel!

Ans