Goeiemorgen! Ik zou graag mijn dagboekfragmentje beginnen met zoiets als: Terwijl ik dit schrijf, zit ik buiten aan een tafeltje in de brandende zon. Ik wiebel met mijn benen, krijg ondertussen een kleurtje en drink af en toe wat van mijn cactussap. Wat een heerlijk bestaan!

…maar we moeten realistisch blijven! Dus zijn we genoodzaakt het bovenstaande stukje om te zetten naar de werkelijkheid. Terwijl ik dit schrijf zit ik eigenlijk binnen in een t-shirt met lange mouwen en een lange broek. Buiten drijven donkergrijze wolken voorbij en ik vrees dat het niet lang meer droog zal blijven. Dus…bye bye zonnetje. Vervolgens: jij en ik weten beiden dat van dat benenwiebelen niet veel terecht zal komen. Dus ook dat kunnen we schrappen. Ik en een kleurtje krijgen, past ook niet echt samen. Alhoewel ja, knalrood en dan weer spierwit. Tja, als je dat als ‘kleuren’ beschouwt…We gaan voort. Het cactussap. Dit klopt ook niet vermits ik sinds gisteren deze frisse lekkernij heb ingeruild voor plat water. ( In het weightwatchers boekje stond nl. dat een glaasje evenveel punten is als een handvol chips…) Conclusie: er zit niet veel waarheid in bovenstaand stukje. Maar he, ik zit wel echt aan een tafel. Dus niet alles is gelogen.

Terug terzake. Lang geleden vind je niet? Hoe gaat ie met je? Aangezien je nu mijn dagboekfragmentje kan lezen, ga ik ervan uit dat je je vakantie tot nu toe goed bent doorkomen. (laten we nu veronderstellen dat jij aan mij vraagt hoe het met me gaat.) Awel, bwa ja, het gaat. Misschien lijkt dit maar povertjes uitgedrukt maar dat verklaar ik wel nadat ik je heb verteld wat ik tot nu toe allemaal beleefd heb. Hier gaan we!

Om te beginnen, en dit is dan ook meteen het hoogtepunt, ben ik een week naar Frankrijk geweest. Nl. naar Ponthoile. Ja ja, inderdaad een prachtige streek… Ach, geef maar eerlijk toe dat je er nog nooit van gehoord hebt. Dat had ik tot dan toe ( derde keer dat ik deze ‘uitdrukking’ gebruik) ook niet, zelfs als je me nu een kaart van Frankrijk gaf, zou ik het niet kunnen aanduiden. Alhoewel, ik heb er zoveel over opgezocht de week voor vertrek dat ik er misschien toch in slaag. Alleszins deze vakantie was geweldig! Tot in de puntjes perfect en onvergetelijk. Als je wilt, kan je altijd mijn reisverslag eens lezen op http://www.toegankelijkreizen.be/index.php?id=reiservaringen&nr=1711&L=0 .  En omdat jij het bent, deel ik je nog ‘een geheim’ mede. Die gateau battu he, die daar ergens halverwege vermeld wordt…niet doen. Echt niet proberen. Die opgeklopte boterhoop is echt niet geschikt voor de gevoelige maag. Alhoewel mijn broer, die zijn stuk wegwerkte met confituur, niet klaagde. Tot zover Frankrijk.

Vervolgens zijn de eerste twee boeken, die ik op mijn feestje gekregen heb, achter de rug net zoals mijn eerste festival…Ha! Ja hoor, dat moest ik ook toch eens uitproberen. Casa Blanca was mijn doop. Letterlijk doop: het water viel met bakken uit de lucht. Man, wat een tegenvaller! Maar ik geef het nog een  tweede kans. Zaterdag is de laatste dag en Novastar komt. We zullen wel zien…

Zo dit waren zo’n beetje de hoogtepunten (naast een cinemaatje en een hopeloze speurtocht naar truien). Natuurlijk heb ik nog wat op planning staan zoals enkele dagen zee op het einde van deze maand of een dagje shoppen in Antwerpen maar verder is mijn agenda maagdelijk wit. En zie je, DAT is mijn probleem.

Door mijn dwarslaesie kan ik niet veel meer. Wanneer andere mensen gaan fietsen, paintballen, pretparken bezoeken, een vakantiejob uitoefenen, met een tentje op reis vertrekken… ( en het hatelijke is dat je op die momenten niets meer kan verzinnen), zit ik te typen, te lezen of te tekenen. Ik weet dat er mensen zijn die erger dan mij hebben en dat ik niet mag klagen maar soms… Het is niet makkelijk uit te leggen. Ik zou zo graag helpen koken, opruimen, strijken… wat dan ook om me nuttig te maken…maar mijn hulp is vaker een obstakel dan een opluchting. Ik probeer zo min mogelijk last te zijn en schrijf aan jou. En natuurlijk ben ik jaloers op anderen. Je moest eens weten! Ik kan lijstjes maken van de dingen waar ik jaloers op ben:

–        Mijn vrienden die op reis zijn naar Spanje of Duitsland en die geen rekening moeten houden met stalen verpleegsters, kinesisten of moeten uitkijken voor  doorligwonden, te hoge drempels en de  vele uren van medicatie.

–        Mijn zus die na casa blanca bij een vriendin kan blijven slapen en niet op tijd hoeft terug te zijn om te sonderen.

–        Het kindje in het dorp erstraks dat in een boom was geklommen en er door de brandweer moest worden uitgehaald.

Maar weet je? Het maakt allemaal niet uit. Het is hoe het is. Zo moeten we voort. Ik moet leren genieten van de kleine dingen: een kop  warme chocomelk om middernacht wanneer ik thuiskom van casa blanca, een korting bij de ingang van Nausicaa, een berichtje van Pulderbos met de mededeling dat het er saai is zonder mij, een reactie op mijn dagboekfragmentjes,…

Nene, geen zorgen. Je hoeft niet te posten of wat dan ook. Haha! Nee maar zo zie je…ik ben ook maar een mens met gewone gevoelens en hersenkronkels. Zo, en laten we het nu eens hebben over mijn ondermaatse liefdesleven. Haha! Oke, oke grapje. Jij hebt wel een groot genoege portie…tja hoe laten we het noemen…zwaarmoedigheid…gehad voor vandaag. Bon, ik ga je laten. Tot na casa blanca! Ans P.s: doordat die vrienden van me zoals ik al zei in het buitenland zitten, ben ik genoodzaakt met mijn moeder te gaan Zucht. Ach dan maken we er maar zo’n moeder-dochterding van. Waag het niet mij uit te lachen! jij…jij…(loopt rood aan, vloekt binnensmonds, raapt beheersing bijeen en zegt: )

Dag.

Ans