Mocht je toevallig van plan zijn een dezer dagen een kunstwerk te maken door met een rolstoelpatiënt wiens banden geverfd zijn, over een gigantische kartonnen plaat te rijden, dan heb ik een tip voor je: doe dat niet! Of je er nu een leuk filmproject in ziet, je je eigen vindingrijkheid eens wil uittesten of  simpelweg vindt dat zoiets nu eenmaal mooi zou staan op je kot, maakt niet uit! Zet het uit je hoofd! Ik bedoel; je weet maar nooit wanneer er iets misloopt. Wie weet krijg je de verf niet meer van de wielen, spoelt een regenbui je kunstwerk weg of, wie weet, heb je nog meer pech, en speel je, net als ons, de rolstoel (én het schilderij) kwijt…

Maandag:

‘Ans weet jij de rolstoel zijn die we gisteren gebruikt hebben?’

‘Dag Daan. Neen, jij hebt mij naar bovengebracht voor je die beneden wegzette.’ ‘Dan vrees ik dat we hem kwijt zijn.’

‘Zucht. Waarom verbaast dit mij nu niet. Ik hoor wel eens  bij mijn kotgenoten.’

Dinsdag:

‘Ik heb een vraagje. Dit weekend hebben mijn broer en ik een schilderij gemaakt met een rolstoel, maar die zijn nu allebei verdwenen. Dat schilderij is niet zo erg, maar die rolstoel was geleend en tja, die zou ik echt graag terugvinden. Heeft iemand van jullie enig idee bij wie ik dat moet melden?’

‘Ik zou eens langs gaan bij PJ en I; de residenten. Zij weten dat beter.’

Woensdag:

‘Dag PJ. Ik heb een vraagje. Dit weekend…’

Ik zal een mail het gebouw rondsturen zodat iedereen naar die rolstoel kan uitkijken. Meld jij het ondertussen aan H, de omkaderingsverantwoordelijke.’

Donderdag:

‘Dag H, ik heb een vraagje. Dit weekend…’

‘Oei, dat is iets serieus. Stuur zo snel mogelijk een mail naar de studentenpolitie, dan hoor ik ook eens rond.”

Donderdagavond

Aan:<<politieantenne@kuleuven.be

Onderwerp: gestolen rolstoel

Bericht:

Dag meneer,

Ik ben een eerstejaarsstudent aan de KULeuven. Dit weekend…

Vrijdag:

Aan: <<mijnmailadresdatikhierechtnietgavermelden.be>>

Onderwerp: RE: gestolen rolstoel

Bericht:

Ik heb overleg gepleegd met de bewaking van de universiteit, zij zullen mee uitkijken naar een rolstoel zoals door jou beschreven. Indien de rolstoel maandag nog niet is uitgekomen, sturen we een mail naar het hele studentenbestand van de KULeuven om er mee naar uit te kijken.

Vrijdagnamiddag: onderweg naar huis

‘Mama, ik moet je nog iets vertellen.’

‘Ja, hoe was je eerste week school?’

‘Wel, daar gaat het over. Daan en ik zijn de rolstoel kwijtgespeeld die we zondag gebruikt hebben om een schilderij te maken, dat we trouwens ook niet meer vinden.’

‘Oh! Ik heb die zondagavond al mee naar huis genomen! Daan had die rolstoel beneden in het halletje gezet waar iedereen zomaar bij kan en ik vond het veiliger om die maar meteen mee naar huis te nemen.’

‘En het schilderij?’

‘Dat ligt ook al thuis.’

Je zou denken dat de zoektocht, het kwijtspelen van mijn tot dan toe zorgvuldig opgebouwde reputatie en de ongemakkelijke autorit de week daarna met een gigantische kartonnen plaat die tegen mijn wang drukte, allemaal in het niets vallen bij het zien  van de blijdschap op het gezicht van je broer wanneer hij zijn plaat terugkreeg… Wel, ondertussen kan ik je zeggen dat ik op dat moment eerder kort alle marteltechnieken overliep die mijn beperkte hoeveelheid trillerfilmervaringen me hadden bijgebracht dan dat ik nog maar overwoog hem te vergeven.  Hoe dan ook, zoals een wijze  man ooit zei: ‘uit het diepste dal kan je enkel naar omhoog’ dus wie weet wat de rest van het jaar nog allemaal brengt! Maar dat is voor later. Eerst maar eens een veronschuldigingsmail rondsturen naar mijn kotgenoten… en de residenten… en Hella… en de politie van Leuven…

Oh Jezus!

Tot de volgende?

Ans