Wanneer je een moeder hebt die al jarenlang voor je zorgt; kookt, wast, haar nachtrust voor je opoffert… en dan ineens een dag vrij neemt om naar een trouwfeest te gaan, kan je maar één ding doen: je neemt haar verlof van het volgende jaar af! Oké, oké, grapje. Zoiets doe je niet. Neen : Je  gaat door weer en wind, of door  weer, zon en schaduwloze velden, om voor haar het ideale moederdagscadeau te halen! Hoewel… misschien moet ik na vandaag toch maar een uitzondering maken op dat vorige.

Wanneer gewoon thuis op je luie * te blijven zitten, te doen alsof je Moederdag vergeten bent of een “goed voor een…”-bon te fabriceren:

-als je bestemming verder ligt dan de afstand die je in principe bij 38°C al lopend,  én met een rolstoelpatiënt kan afleggen.  (bij ons de Van Uytsel)

-als het geschenk  2 m lang is  en riskeert een voorbijganger omver te leggen op de terugweg (bij ons een reeks klimplantenrek bamboestokken)

-als de rolstoelpatiënt in kwestie niet meer kan zweten, de kans groot is dat die een hitteslag oploopt en de komende dagen in bed, met washandjes op diens benen moet doorbrengen.  (bij ons tja, driemaal raden…)

 

“Daan, wij gaan dat rek toch nooit zonder auto thuiskrijgen!”

“Jawel hoor, die worden in kleine stukken verkocht. We nemen touw mee en binden dat vast op u schoot.”

 

 

 

“He          He            He            He”

“Gaat het? Ik ben onlangs met mama gaan horen voor een nieuwe rolstoel en als de verzekering het goedkeurt, krijg ik er een met een motortje in de wielen waardoor iedere duw van mij, twee tot drie keer versterkt wordt! Goed hé?!”

“He          He            Wat zeg je? Ik heb het niet verstaan.”

“Als de… Ach laat maar zitten, ik vertel het straks wel.”

 

“Daan, die rekken zijn gigantisch!!”

“Ja, maar niet zo mooi.  Ik stel voor dat we wat bamboestokken nemen en dat ik daar thuis zelf een van maak.”

“Euh, oké maar heb je de lengte van die dingen al eens bekeken?”

 

“He, kijk Ans, He, in de schaduw, He!”

“Je bedoelt dat ik met die stokken lijk op een ridder uit een of ander steektoernooi?”

“Neen, He, ik, He, heb u losgelaten.’

“Haha, da doet me niks meer Daan, niks! Oei, wow, ow! …pakt gij terug vast?”

“Haha!”

“Grapjas…”

 

“ Voor mij een Aquarius en voor haar…”

“Plat water alstublieft.  Hebt u ook rietjes toevallig?”

(Of die man nog nooit iemand van mijn leeftijd om een rietje had horen vragen, of dat hij zich afvroeg hoe we met ons 2m lange voertuig door de wirwar van tafeltjes waren geraakt, weet ik niet. Hoe dan ook, de verbaasde blik die hij me schonk, zorgde ervoor dat ik meteen spijt had van beide.)

 

“He          He            We zijn bijna thuis.”

“Oh, mama is er al.”

Het leukste aan Moederdag blijft toch de ontroerde blik en de “dat had je toch niet moeten doen” bij het afgeven van je cadeau. Al bestaan hier blijkbaar ook uitzonderingen op.

 

 

“Jongens, hoe komen jullie erop om bij dit weer te gaan lopen? Jullie zien knalrood! Daan, je weet dat Ans…”

“Mama alsjeblieft! Daar heeft Daan niks mee te maken. Ik heb er zélf gekozen om mee te gaan en weet je wat, ik heb er absoluut geen spijt van.”

Natuurlijk ben je de eerste momenten woedend en vervloek je het moment waarop je besloot niet voor de “goed voor een…”-bon te gaan.

Ondertussen ben ik heel wat wijzer (dank aan de hoge bloeddrukken en washandjes de dagen daarna) en weet ik dat je soms rekening moet houden met je beperkingen.

Vanaf nu neem ik me voor, sterker nog, ik beloof dat ik bij warm weer, boven de dertig graden Celsius niet meer buiten kom!

Of…allee ja, laten we zeggen…37°C.

…en half.

Tot de volgende?

Ans