17 december 2017

Dag lieve lezer,

Hoe ondenkbaar ook in het begin na een verkeersongeluk, komt er (mits wat steun, optimisme en geluk) ooit een dag waarop je ongeval 10 jaar geleden gebeurd is en je brein aan het denken slaat over wat dat moment nou precies voor jouw leven betekend heeft. Een confrontatie die meestal leidt tot het wegpinken van enkele tranen en het nostalgisch doorbladeren van oude fotoboeken. 

Hoewel ik ook dit denkproces niet ben ontlopen en moet toegeven al vele malen de voorbije 10 jaar door mijn fotoalbums te zijn gebladerd/gescrold (afhankelijk van het moment waarop ze zijn getrokken), drong er zich in de aanloop van deze mijlpaal een andere behoefte bij mij op. Namelijk de organisatie van een groot 10-jaar-na-ongeval-feestje!

Oké, ik moet toegeven dat dit niet het meest voor de hand liggende idee was en door velen beschouwd kan worden als uiting van een wel zeer cynische karaktereigenschap. Echter, weet dat het niet de bedoeling was om mijn zijn als rolstoelgebruiker te vieren (dat zou wel heel morbide zijn), maar om iedereen te bedanken die me doorheen die 10 jaar gesteund heeft om de situatie waarin ik zit zo optimaal mogelijk te maken. Voor hen wilde ik een feest geven. Zelf gefinancierd en met iedereen erbij.

Wat? Ja, ik weet dat jij niets ontvangen hebt, maar dat was wel heel moeilijk met onze platonische relatie waardoor ik niet eens je naam – laat staan adres weet. Om dat goed te maken dit dagboekfragment. Ik neem je mee door het hele traject en laat je alles zien: van de uitnodigingen tot de metamorfose van de zaal, van de catering tot het free podium, van mijn speech tot de uiteindelijke opruim. Het was een onvergetelijke avond en was het niet voor mijn gasten (hoewel zij me het tegendeel beweerd hebben), dan alleszins voor mezelf!

De Uitnodiging

1) De afbeelding. Mijn beenspalken naar diegene die doorheeft waaruit de ’10’ bestaat!

2) De tekst. Uiteraard rijkelijk voorzien van de benodigde rolstoelhumor en X-en om stalkers – je weet maar nooit wie dit buiten jou leest – te weren.

 De voorbereidingen

1) Een van de mijne. Een toonbeeld van zakelijkheid, formaliteit, precisie.

2)  Diegene door Daan. Tja…je weet maar nooit zeker…

De zaal

1) Het zaalplan

2) De make-over

Voor Tijdens

Na

De decoratie 

De gasten 

Het personeel van Pulderbos, de hoofdarts revalidatie van het UZA, mijn vrienden, familie, de gepensioneerde vrijwilligers die me altijd hebben geholpen met bednet en het neerpennen van huiswerk, mijn persoonlijke assistenten, leerkrachten uit OLVE, de mensen van Rondpunt en Tempo-Team, mijn kiné en verpleging, de drukker van Kontich, de poetsman,… Kortom: alle mensen en hun partners, die me de voorbije 10 jaar hebben geholpen en die over tijd, vervoer, een goede gezondheid en een uitnodiging beschikten (tja, blijkbaar waren niet alle uitnodigingen aangekomen…). 

Het eten 

Frieten, hotdogs, soep, brownies, pannenkoeken en allerlei soorten drank met zelfs warme chocomelk inbegrepen. Dit alles mede mogelijk gemaakt door De Fritremork, bakkerij Vanessa, AB inbev, mijn vader, de vrouw van een van mijn vrijwilligers, de gasten van scouts Kontich, de vrienden van mijn broer  en zus en een vriendin van mijn moeder die – in volgorde van vermelding – gesponsord, gemaakt, gebakken, geserveerd en ingeslagen hebben. Mocht iemand trouwens een pot mayonaise kunnen gebruiken, ik heb er nog massa’s. 

Het free podium

Naast de goocheltrucs die ik in huis had gehaald (voor magiefreaks als mij, één adres: https://www.magicshop.nl/) en die meermaals subliem in de praktijk werden omgezet door Jens, een vriend, had Daan samen met zijn vriendin, Laura, een show in elkaar gestoken met acts door de genodigden. Bij deze het zeer gesmaakte programma (waarvan ik zo snel mogelijk een filmpje probeer te publiceren):

1) De inleiding door Daan en Laura – helaas niet met Nicole en Hugo-pakje, maar wel met twee gouden pruiken op (tevens de prijs voor de winaars)

2) Het majestueuze lied ‘ik heb drie kippen en een hond’, door tante Lutgart waarvan EXCLUSIEF in dit dagboekfragment de tekst voor de grote fans:

3) De vrijwilligster Jeanine met een poëtisch stukje kleinkunst over een hondje dat overleed in de sneeuw (tekst helaas niet gevonden).

4) Een vriendin van Laura, Alizee op de harp. Vraag me niet hoe we dat ding hebben binnengekregen.

5) Daan met ‘Stars’ uit de musical ‘Les Misérables’, zijn nek gewikkeld in een gouden sjaaltje dat hij dan toch had kunnen vinden.

6) Mark op de saxefoon, in een inventieve performance met opkomst uit het publiek.

7) Mijn zus met de Fancy Chickens, haar vriendengroep, op Dancing Queen.

8) Hannah en Helena met een zangbattle.

9) Charles en Janne met de ‘Jinglebell rock’ uit ‘Mean Girls’, voor zij onder ons die tot nu toe onder een steen geleefd hebben: https://www.youtube.com/watch?v=7Dw7GE_BYjI

10) Jordie en Erwin, tevens de uiteindelijke winnaars, met ‘Can You Feel the Love Tonight’ uit ‘The Lion King’ (trouwens nu opnieuw in de bioscoop maar dan gezongen door de iets minder goede Béyonce).

11) Dé Indiegroep van het moment en de aankomende decennia: Bliss, met achter de gitaar mijn nonkel Johan.

12) Onverwacht opgelegde speech door mijn mama, die met een knalrood gezicht vertelde hoe ‘super’ (stopwoordje) ze alles en iedereen vond.  

Mijn speech

Ik zou willen dat ik je hier een prachtige, weluitgewerkte, literaire tekst kon laten zien – waarvan het schrijven naast delegeren mijn enige taak was die dag – maar door stress en emoties is het uitgedraaid op een stotterende en snotterende geïnproviseerde uitbarsting op het moment zelf. Alle pathos achterwege gelaten kwam die neer op de reden waarom ik dit feest gaf, een bedanking aan iedereen die me doorheen die tien jaar geholpen heeft en de bedenking eigenlijk alweer opnieuw een feest te moeten geven om diegenen te bedanken die dit feest mee hebben helpen mogelijk maken. Al dwingt mijn kaalgeplukte bankrekening me te hopen dat ditmaal de gratis gegeven drankbonnetjes volstaan.  

Het einde

Een gigantische opruim, gedaan door de dapperen bij wie een stevige dosis alcohol en een stel vermoeide benen hun hulpvaardigheid niet in de weg stonden – of die met mij mee naar huis reden en er enkel baat bij hadden dat alles snel aan de kant stond. Veel herinner ik me er wel niet van, want terwijl zij alles afbraken en opborgen zat ik al met mijn gedachten bij mijn 20-jaar-na-ongevalfeestje tegen wanneer mijn spaarrekening al wel wat terug aangegroeid moet zijn. En weet je wat, misschien dat ik jou tegen dan ook probeer uit te nodigen (maar dan moet je me wel eerst je adres geven). 

Het krantenartikel

Owja, er was nog één aanwezige die ik nog niet vermeld heb. Namelijk een journalist van De Gazet van Antwerpen, die Daan blijkbaar gecontacteerd had en die de dag nadien een artikel over het feestje publiceerde. Je kan het lezen op: https://ansjanssens.files.wordpress.com/2019/09/ans-10-jaar-na-ongeval-feest-2-1.jpeg Mocht je zin, tijd, een goede gezondheid,… hebben kan je het altijd eens lezen. De uitnodiging heb je nu in ieder geval gehad.

Tot de volgende?!

Groetjes

Ans

((PS: Mocht je in het artikel iets lezen over ‘willen inspireren’, weet dan dat ik daar niets van gezegd heb!)