23 maart 2017 – 30 maart 2017

Dag lieve lezer!

Ik moet toegeven dat ik lang heb gedacht dat het er nooit van zou komen. Was het niet  door de gigantische reiskosten, dan wel door mijn lichaam dat iedere keer vlak voor vertrek zonodig een doorligwonde moest kweken of door mijn moeder die absoluut van al mijn behandelende artsen de bevestiging wilde dat die het echt wel verantwoord vond dat ik naar Amerika ging – en zelfs dan nog durfde polsen of ik er volgens hem dan toch niet beter ‘twee weken van zou maken in plaats van drie’? Gelukkig zagen het Emilie Leusfonds* en mijn familie het zitten om een deel van de kosten op zich te nemen, heb ik na bijna tien jaar in een rolstoel geleerd om mijn lichaam wat te relativeren (zo noemde mijn eerste drukletsel Doorligje en heb ik mijn tweede Doortje gedoopt ), en geldt dat ook voor mijn artsen. Tussen de soep en patatten door, of, beter gezegd, tussen het thesissen en opstellen van bouwaanvragen in, hebben Daan en ik de reisroute uitgestippeld (wat uiteindelijk is neergekomen op 7 dagen New York, 3 dagen Washington DC, 3 dagen Orlando en 3 dagen Miami); een verpleegster, Melanie, aangeworven om me ’s ochtends aan te kleden, te helpen met de nachten en om de zorgen van Doortje op zich te nemen; een klein miljoen andere regelingen getroffen en nu, na één week in New York, The Big Apple itself, te zijn verbleven, hebben we met z’n drietjes – of viertjes, alles met een eigennaam meegerekend -:

(Op de foto’s: ons traject in Google Maps & reisgezelschap)

(Waarschuwing: door de lengte van onderstaand bericht wordt aanbevolen de lezing ervan in meerdere malen op te splitsen. Dit om duimmoeheid ten gevolge van het scrollen te voorkomen. Om de huidige papierindustrie niet te stimuleren, is om diezelfde reden het afdrukken van deze tekst verboden – tenzij het is om mijn handtekening op te laten zetten natuurlijk!)

– De ongeveer acht uur durende vlucht van Brussel Zaventem naar YFK overleefd – onder andere dankzij Fantastic Beasts and Where to Find Them die we uit de rugleuning van diegene voor ons konden streamen en het vele eten dat – hooguit – om het half uur werd rondgebracht.

– Ontdekt dat je gemakkelijk de Verenigde Staten binnengeraakt met een koffer vol hormonen en met liters vloeistoffen, maar dat je door twee Vlaamse appeltjes langs scanners wordt geleid alsof je een zware crimineel bent die zich heeft voorgenomen om de hele Amerikaanse landbouwindustrie plat te leggen.

1A1D1816-3AA7-4247-9CE6-A4D199F7AE26

(Op de foto: de standaard in vacuüm verpakte Amerikaanse appel die wel doorheen het hele land – of alleszins langs heel de oostkust – te verkrijgen is)

– Ingecheckt in het Trip hotel en het alweer achter ons gelaten om Times Square te verkennen en onze eerste hamburger te eten in een echt typisch Amerikaans restaurant. Dat wil zeggen: met onbestemde sauzen in plastic knijpflessen op tafels, porties waarmee je een klein ontwikkelingsland kan voederen, genoeg televisieschermen om je in een elektrozaak te wanen en muziek die zo luid staat dat je wel bewondering moet hebben voor de bediening die er desondanks in slaagt iedereen het correcte gerecht te serveren.

(Op de foto’s: Triphotel, Times Square, Eerste hamburgerresaurtant – dat het bij gebrek aan een betere memorisering met deze benaming zal moeten stellen)

– New Yorks nog steeds meest bekende wolkenkrabber, The Empire State Building, bezichtigd; een eigen variant gemaakt op de beroemde ‘Spotted! Serena Vanderwoodsen at the Central Station’-scène uit Gossip Girl; in Antropologie, een kledingzaak waar iedere smaakvolle New Yorkse carrièrevrouw met weinig tijd haar outfits inslaat – of althans, volgens de Lonely Planet – mezelf op een hemdje getrakteerd; en vanaf het puntje van het Rockefeller Center een 360° skyline van de stad in me opgenomen (of -circle zoals je dat dan noemt), zoals dat hoort: zowel bij daglicht als zonsondergang.

(Op de foto’s: The Empire, Central Station, mijn hemdje – dat mij natuurlijk nog net ìets beter staat dan deze etalagepop -, het zicht van op de Rockefeller x2)

– Na enkele dagen ongezond te hebben gegeten, in het Momu ook eens voor een simpel soepje geopteerd – van een menukaart die men vreemd genoeg gewoon tussen de kunst ter plekke had gehangen – en in datzelfde museum ook eens de designerstoelen bekeken. Daarvan moet ik je achteraf gezien bekennen dat, hoewel ik het attent vind dat ze ook aan een minderheidsgroep gedacht hebben, het model voor rolstoelgebruikers dat er tentoongesteld stond me niet bepaald comfortabel leek…

(Op de foto’s: ik die mijn verkozen soep aanduidt – die ik trouwens nooit heb gekregen! -;  enkele designerstoelen, zowel voor gewone mensen als het model voor rolstoelgebruikers – Of alleszins, dat veronderstel ik toch)

– Central Park Zoo afgezocht op zoek naar Melman, Gloria, Alex en Marty uit Madagascar om te concluderen dat er buiten een stel pinguïns en enkele hyperkinetische dieren niet veel is dat aan de film doet denken en een cocktail gedronken – nu ja, ik een Diet Coke, maar het gaat om het idee – in de lounge van 230 Fifth van waaruit het zicht over New York bij nacht zeker even adembenemend is als dat van uit de Rockefeller.

(Op de foto’s: de rode panda van Central Park die daar toertjes zat te lopen alsof hij onder de drugs zat, Melanie & me, uìteraard klaarnuchter en clean, at 230 Fifh)

– In Harlem een Gospelconcert bijgewoond in de The Abyssian Baptist Church dat we drie uur later (!) echter vroegtijdig moesten verlaten door een bloeddrukval  (waarvan ik de komst op dat moment toch net iets minder erg vond dan anders…) ; gewandeld in de buurt waar de typische Amerikaanse Brownstone-huizen elkaar gevel na gevel opvolgen en op de terugweg naar Zuid-Manhattan ook eens langs Colombia University gepasseerd.

(Op de foto’s: Harlem met zijn Brownstone-huizen – waarvan ik maar alles heb toegevoegd wat ik had aangezien ik niet meer weet wat de ‘brownstones’ ook alweer exact zijn -; Colombia University)

– Zowel het New Yorkse taxi-, metro- als bussysteem uitgetest en gemerkt dat je de bus perfect kan nemen als je in een rolstoel zit, maar dat de toegankelijkheid van de andere twee  transportmethodes toch echt gerelativeerd moet worden. Namelijk, hoewel van de taxi’s bijna de helft aangepast is, willen velen van de chauffeurs je bij spitsuur niet vervoeren – immers, Time is money! – en van diegene die dan toch zo bereidwillig zijn om je mee te nemen, weet bijna niet één hoe het systeem om je vast te leggen precies werkt. Ook bij de metro zijn van de liften naar de aangepaste stations vaak verschillende buiten werking en eenmaal beneden krijg je te maken met een chinees die je door hekjes loodst waarachter zich niets bevindt dan steile roltrappen – al kan dat laatste misschien niet echt veralgemeniseerd worden.

(Op de foto’s: het New Yorkse bus-, taxi- en metrosysteem)

– Etalage-geshopt aan de Upper East Side; de spiraalvormige tentoonstellingshal van het Guggenheim naar boven op- en terug afgerend (de droom van iedere rolstoelgebruiker!); ook een toertje gelopen rond het meer in Central Park (zie filmpje); enkele uren rondgehangen in het Met, een kolossaal museum waar in iedere ruimte meer kunst hangt dan in heel België bij elkaar en waar we Daan na enkele uren buiten hebben moeten sleuren of de arme jongen was door overrompeling compleet doorgeslagen; en de dag volmaakt afgesloten met de musical Chicago op Broadway.

(Op de foto’s: het Guggenheim; de vijver van Central Park – voor het filmpje: zie onderaan; 1/1.000.000 van de kunst die tentoongesteld staat in het MET; ik op een lichtpaneel in lighouding – oké, oké, grapje.)

– Tussen de wolkenkrabbers en oude treinsporen door over de High Line gewandeld richting Chelsea Market, een overdekte markt, om die even later door een brand – serieus – alweer te moeten verlaten en door de snijdende kou – over ironie gesproken – verder te trekken naar Chinatown en Little Italy waarvan de eerste doorheen de tijd de tweede zozeer heeft verdrongen dat Inniminni Italy eigenlijk een meer geschikte naam voor de buurt zou zijn.

(Op de foto’s: de High Line, Chelsea Market – voor de brand -, ik in Chinatown)

– Om onze tijd in New York zo optimaal mogelijk te benutten, op de laatste dag zowel het MAD gedaan (wat vrij teleurstellend was); de WTC Memorial (wat enorm indrukwekkend was); de Staten Island Ferry genomen (die gratis was, maar waarbij Lady Liberty wel, zelfs van op het dichtste punt, nog amper de omvang had van een pantoffeldiertje) en de Brooklyn Bridge overgestoken. Het is ook in deze wijk, aan de overkant van Manhattan, dat ik me nog maar eens realiseerde dat in New York echt alles mogelijk is. Namelijk, toen na het laatste avondmaal in Colonie, een vrij chique restaurant waar we ieder een driegangenmenu hadden genomen, de ober op ons afkwam en zei: ‘a man who wishes to stay anonymous has paid your whole bill. So you don’t have to pay anything anymore.’

(Op de foto’s: een of ander hippiekleedje – en nog een van de betere stukken dat in het MAD te zien was – , de WTC Memorial, het Vrijheidsbeeld vanaf de Staten Island Ferry – en dat was nog ingezoomd  -, een groepsfoto op de Brooklyn Bridge, mijn hand in de Colonie bij de beste – en oké, ook de enige – Chocolade Pana Cotta die ik ooit heb gegeten.) 

Ja, ik zou wel aan een leventje in New York kunnen wennen. Alleen zou het dan nog net ietsje warmer mogen zijn, want ik moet bekennen dat een van de eerste dingen die we in het hotel vroegen, op een waskom na (waarvoor we een wijnkoeler kregen), een microgolfoven was zodat we ’s avonds mijn kersenpitkussen konden opwarmen. Nu, die kou zal in Orlando en Miami wel ruimschoots gecompenseerd worden. Maar eerst de trein op naar Washington D.C.! Op het programma staan de musea en memorials van The Mall (of toch enkele ervan), wat rondkuieren in Georgetown en, uiteraard, een bezoekje aan het Witte Huis om met president Trump te praten over kappers en klimaatopwarming!

Tot dan?!

See ya!

Ans

EXTRA: Het toertje van Daan en mij rond de vijver van Central Park, gefilmd en van commentaar voorzien door Melanie!

Oké, ok, ik beken: het is FAKE! Maar geef toe, je was er even mee weg hé!

(Bronnen, laatst geconsulteerd op 18 april 2017: Google Maps; http://nl.fc-de-kampioenen.wikia.com/wiki/F.C._de_kampioenen_wiki; https://nl.hotels.com/ho390179/tryp-by-wyndham-times-square-south-new-york-verenigde-staten/; https://www.pinterest.com/pin/482800022530325260/ )