3 april tot 7 april 2017

Dag lieve lezer!

Heb je al ooit een rolstoelgebruiker in het vliegtuig gezet zien worden? Nee? Mooi zo. Dat wil dan zeggen dat de werknemers van luchthavens er toch meestal nog voor zorgen dat er niet te veel omstanders bij zijn wanneer ze ons inschepen (of dat jij weinig vliegt natuurlijk). De manier om een rolstoelgebruiker aan boord te krijgen van een vliegtuig is  namelijk niet bepaald stijlvol. Om te beginnen, wordt je hele rolstoel gestript (wat niet erg aangenaam is als je je in zekere mate met het voorwerp verbonden voelt). Vervolgens word je op een gigantisch smal stoeltje getild, vastgegespt, achterover gekanteld  (wat ook in een gewone rolstoel al niet de meest flatterende houding is) en helemaal door het gangpad getrokken tot aan je plaats waar je opnieuw wordt opgeheven en eventueel over enkele stoelen opgeschoven totdat je op de juiste plek zit. Om je enig idee te geven van deze mensonterende praktijken (oké, oké, misschien overdrijf ik een beetje), de onderstaande foto:

Versie 2

(Op de foto: de typische stoel om rolstoelgebruikers over te plaatsen in een vliegtuig, maar waarbij zelfs een tandenstoker het moeilijk zou hebben om haar beide billen op het smalle zitvlak te krijgen) 

Nu we het toch over vervoer hebben, kan ik je ook ineens de van voorstellen waarmee we de rest van onze reis zijn rondgetrokken en die ook helemaal aangepast was voor mensen in een rolstoel. Niet alleen was er vooraan een verankeringssysteem zodat ik naast de chauffeur kon zitten, ook was er aan de zijkant een knop waarmee we een ramp konden laten uitschuiven zodat Daan en Melanie niet telkens de rolstoel achterover moesten kantelen en optillen om me in de auto te zetten. En oké, je had dan misschien twee parkeervakken nodig om me in te laden (en dat was dan nog voor de korte ramp, voor de lange ramp, waar ook een knop voor was, moest je een halve wijk ontruimen), ik vond het toch jammer toen we hem op het einde van onze trip terug moesten inleveren.

(Op de foto’s: ons autootje, ook wel door ons drieën de ‘Manatee Van’ genoemd, enerzijds door de ‘MV’ die op de achterkant stond en ten tweede door zijn vorm die wel wat weg heeft van een zeekoe/ Manatee (zie foto rechts))

Over zeekoeien gesproken, de bovenstaande vergelijking kwam uiteraard niet zomaar uit de lucht gevallen. De doorsnee mens heeft nu eenmaal niet zo vaak standaard een zeekoe in gedachten, klaar om te gebruiken als metafoor wanneer ze een stompsnuitige auto op hun pad tegenkomen. Nee. De bron (letterlijk) van onze inspiratie, vonden we in de Homosassa Springs, een Wildlife Park in  het Noordwesten van Florida. Na lang te hebben uitgeslapen van een druk reisdagje brachten we daar namelijk, niet veel voor sluitingstijd en tegen het advies van de sikkeneurige vrouw achter de kassa in (‘You can enter but the park closes in one hour, most animals are in their shelters, and you don’t get a reduction!’) een bezoekje en wandelden er het houten plankenparcours af terwijl we de beestjes, met hun onbestemde uiterlijk dat met geen enkele andere diersoort een directe verwantschap lijkt te tonen (Geef toe, ik heb gelijk), zomaar onder ons door zagen zwemmen!

 (Op de foto’s: onze eerste zeekoe (- en nee, dit is geen boomstronk!); Homosassasprings’ beroemde Nijlpaard – met eigen facebookpagina – Lu; een ietwat domkijkende buizerd; ik bij enkele zeekoeien (Ja. ik ben die vooraan. Grapjas.); manatee; manatee; manatee…!!)

Wie Orlando zegt, zegt pretparken (of Bloom, maar dat zijn dan vooral meisjes die in hun Pirates of the Caribbean-, of Kingdom of Heaven-periode zijn blijven hangen) en je kan het dan ook zo gek niet bedenken of ze hebben er in de stad wel een park over ontwikkeld, liefst met bijbehorende merchandising: LegolandGatorlandHoly land – serieus -, Seaworld, een hele resem Disneyparken... je vindt het er allemaal! Echter, aangezien het onmogelijk is om in één verblijf in Florida alle attractieparken te bezoeken (is het niet door tijdgebrek, dan wel door je maag of portefeuille die na enkele uitstapjes begint te protesteren), is een selectie noodzakelijk. Gelukkig ben ik een voldoende grote fan van Harry Potter om absoluut naar de Universal Studios te willen gaan en ben ik na het zien van de film Project T zo lang overtuigd geweest van het bestaan van een parallelle toekomstwereld die via het Disneypark Epcot te bereiken is (ja, ik stond vorig jaar onder nogal zware medicatie), dat ik ook dat park echt eens wil bezoeken. Bon. De pretparken zijn uitgekozen, de regenjassen en zonnescrème ingepakt (dat heb je nu eenmaal met dat tropische klimaat) en de (korte) ramp van onze Manatee Van is uitgeschoven. Het wordt tijd om eens te testen of je als rolstoelgebruiker in Amerika op wat meer attracties mag dan bij ons in België (‘brandveiligheid‘ bla bla)!

(Op de foto’s: de inkom van, in volgorde, : Legoland, Gatorland, Holy land, Sea World en Disney’s Magic Kingdom)

Van de vijf Disneyparken in Orlando is Epcot het meest educatieve. Er zijn attracties en shows over communicatie, energie, uitvindingen, de toekomst,.. Bovendien zijn vele ervan rolstoeltoegankelijk (eentje zelfs vrij letterlijk, als in: je kon de rugleuning van een zitje uitklappen en mij met rolstoel en al inrijden!) Verder zijn er langs de vijver waar het park rond gevestigd is, allerlei paviljoentjes opgericht die verschillende landen van de wereld vertegenwoordigen en waar je de lokale keuken kan proeven, op de foto kan gaan met een struik (oké, tot hiertoe klinkt dit deel van de zin niet zo sensationeel) …in de vorm van een Walt Disney personage dat met dat land gelinkt wordt (dat klinkt al beter hé?!) , of gadgets kan kopen uit de bijbehorende film. Als je er eens bent, raad ik je zeker de attractie van Frozen aan en de vuurwerkshow IllumiNations die ze iedere avond spelen. De patriottistische voorstelling over het onstaan van Amerika daarentegen kan je best met een grote boog, rond de hele vijver desnoods, omzeilen.

 (Op de foto’s: Daan, Melanie en ik bij Epcots grootste herkenningspunt, of eerder -bol; de attractie waar ook rolstoelen op kunnen (toch leuk dat er ook eens aan hen gedacht wordt) en die zich trouwens in de bol bevindt; Kasteelheer Daan;  Sneeuwitje in buxusuitgave; Epcot’s avondshow: ‘IllumiNations’)

Pretparkuitbaters zijn toch echt snuggere mensen, of misschien iets minder impliciet: op winstbeluste geldwolven. Zo zijn in The Universal Studios, ons park van de derde dag, de attracties van Harry Potter verdeeld over twee parken zodat wie alles in verband met de boeken-/filmreeks wil zien (wat ondanks enkele cultuurbarbaren toch nog steeds het grootste deel van de bezoekers is) voor beide inkom moet betalen. Ook kun je eenmaal binnen, tussen een  klein triljoen andere dingen (wat zei ik over merchandising?!), toverstokken kopen van de personages die, voor een ‘luttele’ tien dollar extra, ook nog eens verschillende voorwerpen in de filmdecors die er zijn nagebouwd kunnen laten bewegen. Het meest doortrapte is nog, dat die decors en attracties zo mooi gemaakt zijn (ja, de hele Wegisweg is nagebouwd, inclusief de binnenkant van de winkeltjes, en ja, je kan door Goudgrijp en zelfs delen van Zweinstein wandelen!) en zo echt uit de films lijken te komen, dat je dat allemaal vergeet en je, om het in toepasselijke termen te beschrijven, ‘helemaal laat betoveren’. Misschien ook hier een tip voor de toekomstige bezoeker: Do.not.buy.butterbeer! Het is 1) gigantisch lang aanschuiven, 2) veel te duur, 3) niet te drinken 4) zeemzoeter dan de meeste schlagerhits en kruipt meteen op je billen (en ik – en het smalle stoeltje dat mij enkele dagen later door twee vliegtuigrijen moest trekken -, wij kunnen het weten)!

(Op de foto’s: de Tovertweelings Topfopshop; Goudgrijp, de tovenaarsbank; King’s Cross Station en de Zweinstein Express; Het – waarschijnlijk – meest gefotografeerde stationsplakaatje ooit; de binnenkant van Goudgrijp en tevens de wachtruimte  voor ‘Escape from Gringotts’, een van de drie Harry Potterrollercoasters, die overigens voor de – ietwat avontuurlijke – rolstoelgebruiker best te doen is; Chocolade Kikkers en de – even beroemde als beruchte – Smekkies in Alle Smaken; de Winnaars van het Toverschool Toernooi, nee grapje, wij; de Ukkepulk die ik gekocht heb als souvenirtje (ik zei het: niemand ontsnapt eraan!)

Hoe dan ook, aan dat vliegtuig wil ik nog niet denken. Eerst hebben we nog drie dagen te goed op de eindbestemming van onze reis: het Zuiden van Florida, met haar uitgestrekte moerassen van The Everglades, het bruisende Miami en de eindeloze autoroute over de eilanden van The Keys; een staat waar krokodillen en de tassen gemaakt uit hun huid, als accessoire van een of andere celebrity, zich zo dicht van elkaar bevinden dat het arme reptiel het leer bijna kan ruiken! Dat zal wat worden! Schuif die ramp maar uit!

Tot de volgende?

See ya! 

Ans

En om de opmaak van de verschillende blogfragmentjes toch wat gelijk te houden, ook hier weer een kaartje van onze locatie(s)!

Schermafbeelding 2017-04-23 om 11.00.26

(Op de foto: Florida in Google Maps)

(Bronnen, laatst geconsulteerd op 22 april 2017: http://www.unlockorlando.com/for-kids/legoland-florida/; https://en.wikipedia.org/wiki/Gatorland;  http://www.holylandexperience.com/guest_services/hours_directions.html ; http://wfla.com/2016/08/02/seaworld-orlando-offering-first-responders-free-admission/; http://www.plan-a-magical-vacation.com/disney-world-magic-kingdom.html; Google Maps)